http://health.groups.yahoo.com/group/iequality/message/18800

From: Jill
To: IEQuality

Patim od jake preosetljivosti na plesni/mikotoksine otkako sam 2002. godine u svojoj kući bila izložena toksigeničnim buđima (stachy, aspergillus, penicillium itd.). Trovanje je ostavilo posledice u vidu ozbiljne višestruke hemijske osetljivosti (MCS, nakon što sam bila lečena steroidima zbog reakcije na buđi), i provela sam godine i godine pokušavajući da se detoksifikujem i “bežeći” od mojih stvari i efekata tog trovanja.

Konačno sam postigla neku stabilnost, i počela život ispočetka, i dobila sam bebu baš ove godine. Pre dva meseca otišla sam kod jedne žene čija je kuća bila plesniva i odmah sam osetila negativne reakcije, ali sam ipak ostala kod nje sat vremena jer sam htela da budem ljubazna umesto da budem pametna…

Preko moje odeće zagađenje se prenelo na naša porodična kola, kuću, svu našu odeću (zagađenje se prenelo sa prvobitno zagađene odeće na svu ostalu, mada sam najgore zagađenu odeću bacila), i na bukvalno sve ostalo. Na kraju sam postala toliko bolesna od preostalih mikotoksina u našoj kući da sam morala da pobegnem iz nje sa bebom u rukama i otada živim u hotelskoj sobi (u jednom od “zelenih” hotela, tako da situacija nije savršena, ali je bolja nego da sam napolju izložena hladnoći kakva sada vlada u Koloradu).

Moj muž je čistio i čistio našu kuću, i pokušao da je “opravi”, ali moja preosetljivost izgleda da trenutno pobeđuje. Sada pokušava da je očisti pomoću ekstrakta semena grejpfruta. ALI i njegova kancelarija je sada zagađena, a on mora još uvek da koristi naša kola. Zagađenje se lepi na njegovu kosu/bradu, tako da kada dođe da me poseti u hotelu, pored toga što se istušira i promeni odeću, više puta je zagadio moju sobu pa smo morali da menjamo sobe nekoliko puta. Sada moram da bacim i svu odeću koju su mi besplatno dali poznanici.

Ovog vikenda nemamo gde da odemo jer je hotel prebukiran zbog neke konvencije. Razmatrala sam mogućnost da se vratim kući nakon što je on isprejiše.

Moja pitanja –
1) Ima li IŠTA što bismo mogli da uradimo?
2) Ja dojim svoju bebu, ali postoji li bilo šta što bih mogla da uzimam (ranije sam dobijala injekcije glutationa, ali više neće da mi ih daju pošto dojim dete).
3) Da li da rizikujem da se vratim kući i testiram je još jednom?
4) Da li je naša mašina za veš/sušionica zagađena?
5) Ima li bilo koji način da se ovo skine sa odeće?
6) Pre nego što se ovo desilo gradili smo novu kuću, ali smo ostali bez novca, a sada se plašimo i da ćemo i nju kontaminirati. Kako ovo sprečiti u budućnosti?

Hvala vam na vašoj pomoći – očajni smo.

Džil.

- Engleski original -

I have severe toxic mold/mycotoxin sensitivity since mold poisoning in
a toxic mold (stachy, aspergillus, penicillium, etc) house in 2002. I
was left with severe MCS after that (after I was put on steroids for
the mold reactions), and spent years and years detoxing and “running”
from my belongings and the affects of that poisoning.

I finally achieved some stability, started all over, and just had a
baby this year. Two months ago, I went into a woman’s moldy house and
immediately felt bad reactions, but I stayed for an hour because I was
being polite instead of smart…

I ended up cross contaminating our cars, house, all our clothes (from
washing the bad clothes although I ended up throwing them out), and
everything else. I finally got so sick from the residual mycotoxins in
our house and car that I left with the baby and have been living in a
hotel room (a “green” hotel so it’s not perfect, but better than being
outside in the Colorado cold).

My husband has cleaned and cleaned and tried to fix the house but my
sensitivities are winning. He is now trying to fog with GSE
(grapefruit seed extract). BUT his office is now cross contaminated,
and he has to use our car still, and it sticks to his hair/beard so
when he comes to visit me in the hotel, despite showering/changing,
etc…he has cross contaminated our room and we’ve changed rooms
multiple times. Now I also have to throw out all the clothes people
donated to us.

This weekend we have nowhere to go as the hotel is overbooked for a
convention. I was considering trying to go back home after the
spraying.

My questions -
1) is there ANYTHING we can do?
2) I am breastfeeding, but is there anything I can take? (I was doing
glutathione ivs but they wont’ do that while I’m breastfeeding)
3) should I chance going back home to test the condo again?
4) is the washer/dryer contaminated?
5) any way to get this off clothes?
6) we were building a new house but ran out of money and now are afraid
we will contaminate it, too. how to prevent this in the future?

Thank you for any help – we’re at the desperate point now…
Jill

———-
From Stuart -
to IEQuality group

Pre nego što počnem, želim da kažem da ne dovodim u pitanje ništa od onoga što ova osoba govori.

Ali mogu da razumem zbog čega opisi poput ovoga mogu da izazovu nevericu, pošto je suprotno svemu što se zna u vezi sa kontaminacijom.

Dakle, neko poseti plesnivu kuću i ostane u njoj jedan sat i pokupi neki kontaminant.
Taj kontaminant biva prebačen i prenešen više puta na više mesta. Svako prenošenje predstavlja faktor razblaženja. Pored toga razblaženju doprinose brojna pranja rublja u veš mašini. Opet, to su ogromni faktori razblaženja.

A tu čak i ne počinjemo da uzimamo u obzir degradaciju kontaminanta tokom vremena i njegovog izlaganja uticajima u životnoj sredini. (Ima veoma malo hemijskih jedinjenja koja se vremenom ne degradiraju niti reaguju sa ostalim elementima oko njih.)

Nakon svega opisanog, kontaminant bi morao da bude u znatno manjoj koncentraciji od nivoa koji su merljivi i sigurno mora biti u koncentraciji gde bi se mogao meriti samo brojem molekula.

Nezavisno od toga šta je uzrok ove reakcije, ja kao naučnik, voleo bih da znam kako biološki sistem odgovara na tako male količine nekog jedinjenja.

Ako biološki sistem zaista reaguje na tako malu količinu nekog jedinjenja, onda se svakako mora susretati sa tim jedinjenjem svuda, jer kao što znamo plesni se nalaze svuda u našoj životnoj sredini. Plesni u plesnivim zgradama će se moći naći svuda u znatno manjim koncentracijama, tako da ako neko reaguje na desetak molekula, onda sigurno mora dolaziti u kontakt sa tim brojem molekula tog jedinjenja stalno?

Kada primenimo ovu logiku na ovaj opis problema, izgleda fantastično (nestvarno). Sukobljava se sa svime što nam je trenutno poznato. Zar nije razumljivo da ljudi ne veruju takvim opisima? Pa opet, znamo da psi tragači mogu da detektuju i prate mirisne tragove koji su stari danima, pa ako mogu psi zašto ne i ljudi?

Ali to je samo detekcija kontaminanta. Kako da objasnimo abnormalno reagovanje na njega? Kaskada koja manifestuje efekat? Mora da postoji neka vrsta pojačavanja koja se odvija.

Dakle, ako postoji reakcija sada, danima/nedeljama/mesecima nakon inicijalnog izlaganja, nekolicini desetina molekula, zbog čega onda inicijalno izlaganje nije totalno uništilo organizam? Zašto nije došlo do preopterećenja (overloada)? Postoji li neka gornja granica nakon koje reakcija organizma biva umanjena? Ili se osetljivost reakcije pojačava sa vremenom kako kontaminant biva razblaživan tokom vremena?

Stive?

Stjuart

-engleski original-

Before I start this let me say Im not disputing anything this
individual is saying.

But I can understand why descriptions like this one result in
disbelief as it goes against everything thats understood about
contamination.

So you visit a moldy house for an hour and pick up a contaminant.
That contaminant is transported and transferred numerous times to
multiple places. Each transferrence is a dilution factor.
Compounded by numerous launderings and washings. Again, huge dilution
factors.

And this doesnt even start to take into account the degredation with
time and environmental exposure. (There are very few chemical
compounds that do not degrade with time nor react with other elements
around them.)

After all that was described the contaminant has to be way below
measurable levels and must surely be at the level where it could only
be counted in number of molecules.

Irrespective of what the cause of the reaction is I, as a scientist,
would love to know how a biological system responds to that low a
level of a compound.

If a biological system does respond to that low a level of a compound
then surely they must encounter this compound everywhere as we know
that mold is ubiquitous in our environment. The mold in a moldy
building will be found everywhere at much much lower concentrations
so if one responds to tens of molecules thensurely one must be
encountering these numbers constantly?

When you apply this logic to this kind of desription it seems
fantastical. It defys anything we currently understand. Is it not
understandable that such descriptions are not believed?But yet we
know that bloodhounds can detect and follow a days old scent trail so
if true in dogs why not humans?

But thats just the detection of the contaminant. How do we explain
the abnormal response. The cascade that manifests the effect? there
has to be some kind of amplification going on.

So if there is a response now, days/weeks/months after the initial
exposure, to tens of molecules, why did the initial exposure not
completely crash the organism? Why was there not an overload? Is
there some kind of upper limit after which the response is dampened?
Or is the sensitivity of the response being amplified with time as
the contaminant is diluted with time?

Steve?

Stuart
——————————————————-

From Carl Grimes
To: IEQuality

Re: [iequality] Re: homeless with baby due to mold cross contamination and sensitivity – seeking advice

Stjuarte,

Fantastično i empatično razumevanje više dilema koje doživljavaju kako žrtve tako i naučnici. Pogotovo cenim činjenicu da ne otpisujete ono što se desilo osobi time što ćete reći da ne može biti istina pošto nauka ne može da to objasni.

Realnost su događaji koji se dešavaju. Nauka je opis onoga što se dešava. Ako nauka ne može da opiše nešto, onda to znači da nauka ne može to da opiše, a ne da se događaj nije desio ili se ne može desiti; iz čega bi sledio “logičan” zaključak da osoba umišlja ili halucinira.

Znam Džil i izveštaji njenih iskustava su veoma tačni. Nemamo više novih ideja šta bi se moglo uraditi da se zaustavi njena patnja (uzgred budi rečeno, nisam znao da će ona postovati ovde, tako da ovo nije namešteno)

Svake godine imam 2 do 3 klijenta koji doživljavaju istu vrstu ekstremne reaktivnosti kao Džil. Oni dođu do tačke stabilnosti i rutinskijim odnosom sa njihovom životnom sredimom. Tada neki događaj posluži kao okidač i izazove kaskadu reakcije na ekstremno niske količine drugih supstanci. Ali ne na “sve”.

Ja ne znam šta se dešava i ne mogu to da objasnim. Jedino znam da se zaista dešava, da je kredibilno i da je ekstremno teško za osobu koja je pogođena, kao i za sve ljude oko nje.

Osoba mora da bude izuzetno hrabra poput Džil da sebe izloži drugima, rizikujući da joj ljudi ne poveruju ili je ismevaju pošto se ne radi o iskustvu koje dele svi ljudi. Nadam se da će neko u ovoj grupi imati neku novu ideju koja bi mogla da pomogne Džil.

Karl Grajms
Healthy Habitats LLC

-engleski original-

Stuart,

Fantastic, and empathetic, understanding of the variety of dilemmas experienced by the victim and by scientists. I especially appreciate the fact that you don’t discount the person’s experience by saying it can’t be true because science can’t explain it.

The reality is the events of what happens. The science is the description of what happens. If the science cannot describe then it means the science cannot describe, not that the event did not or cannot happen; resulting in the “logical” conclusion that the person is imagining or hallucinating.

I know Jill and her reports of her experience are very credible. We have run out of ideas to stop the suffering. (BTW, I didn’t know she was posting here so this isn’t a set-up by me).

I have 2-3 clients a year who experience the same type of extreme reactivity as Jill. They reach a point of stability and a more routine experience with their environment. Then a trigger event cascades into reactivity at extreme lower levels of more substances. But not to “everything.”

I don’t know what happens and I can’t explain it. I only know it does and it is credible and is extremely difficult for the person and everyone around them.

It takes an extremely brave person like Jill to subject themselves to others, risking disbelief and ridicule because it’s not a shared experience. I hope someone on this group has a novel idea that may help Jill.

Carl Grimes
Healthy Habitats LLC

————————————
From: Jill
To: IEQuality

Stuart/Carl – thank you for your posts.

Someone suggested I post on this list to see if any IAQ people had
started to deal with acute mycotoxin sensitivity yet, but they warned
how poorly understood it is in this field still, so I understand the
hesitancy to accept this can be so real.

I encourage you to research Dr. Martin Pall’s NO/NOO cycle explanation
for why some people (specifically with certain genotypes apparently)
can react or be sensitized to ridiculously small amounts of a chemical,
in my case, a mycotoxin.

To clarify — I lived in a toxic mold house in 2002 and was sensitized
likely to these specific mycotoxins that I encountered recently. I had
testing done and showed incredibly high levels of exposure. The house
was tested as well and was apparently the most toxic place the
toxicologist had seen (in terms of toxic molds).

Anyway, I’m not crazy or mistaken. I am an Ivy League grad, top of the
class, who ran two companies successfully before falling ill to this
very difficult, poorly understood condition. There are hundreds, if
not thousands, of other people I’ve met at clinics and online and
locally who have the same thing. Some may seem bizarre, but from
experience, the exposures greatly affect the brain and limbic system.
Many people, like me, are simply trying to figure out how to exist in a
world that both does have a lot of these triggers (so many of us are
homeless) and also great misunderstanding from the
mainstream…although that seems to be shifting quite a bit as more
people become sensitive.

Finally – perhaps you’ve heard the recent studies of dogs who can
detect cancer (I believe they pick up things in parts per billion,
versus million in humans). Doctors who study people with acute
sensitivity say we pick things up in parts per trillion. It’s my
opinion that my body responds more acutely to smaller exposures than
big ones, which tend to “mask” me. I’ve read some of the science,
understand a bit, but the larger point is that I’ve exhausted all hopes
(honestly I hoped) that this could be psychological or something
else…and there is no doubt in my mind that I am dealing with an acute
sensitivity to mycotoxins from specific molds and that those mycotoxins
do, indeed, cross contaminate more than we understand today.

Thanks
Jill

Toksini buđi Stachybotrys u stanu u Minhenu nakon oštećenja vodom

Stachybotrys-Toxine in einer Münchner Wohnung mit Wasserschaden
Journal: Mycotoxin Research

Toksini buđi Stachybotrys u Minhenskom stanu koji je pretrpeo oštećenje vlagom

Izdavač: Springer Berlin / Heidelberg
ISSN: 0178-7888 (Print) 1867-1632 (Online)
Izdanje: Broj 17, Dodatak 2 / Juni 2001.
DOI: 10.1007/BF03036443
Stranice: 234-237
Kolekcija: Biomedicinska i prirodne nauke
SpringerLink Datum: Petak, 3. April 2009.

Usleber E 1 Contact Information, Dietrich R 2, Schneider E 1 und Märtlbauer E 2

(1) Institut für Tierärztliche Nahrungsmittelkunde, Justus-Liebig-Universität, Ludwigstrasse 21, D-35390 Gießen
(2) Lehrstuhl für Hygiene und Technologie der Milch, Ludwig-Maximilians-Universität, Veterinärstr. 13, D-80539 München

Abstrakt

U ovoj naučnoj studiji predstavljen je slučaj pojave toksina buđi Stachybotrys u Nemačkoj. U leto 2000. godine obilne kiše i curenje iz sistema za prikupljanje kišnice u jednoj stambenoj zgradi u Minhenu, u Nemačkoj, doveli su do ozbiljnog plavljenja u jednom od stanova. U stanu su u to vreme boravili dvojica pisaca ove studije (ES, EU). Zid (prekriven tapetama) u jednoj sobi je bio posebno jako oštećen, oko 6-8 m2 površine tapeta postalo je veoma vlažno. U roku od nekoliko dana velika površina vlažnih tapeta postala je inficirana većim brojem kružno ograničenih, sivo-crnih kolonija plesni (0.5 – 5 cm u prečniku) koja verovatno spada u Stachybotrys spp. U isto vreme vazduh u ovoj sobi je postao veoma vlažan i neprijatan. Nekoliko osoba se žalilo da je nakon samo nekoliko minuta provedenih u toj sobi dobilo osećaj pečenja na mukoznim membranama u očima, nosu i larinksu (ždrelu), nakon čega je sledila glavobolja. Kada je jedna osoba slučajno kožom dodirnula gljivičnu koloniju, došlo je do momentalnog osećaja pečenja na koži, ali su simptomi nestali nakon temeljnog ispiranja kože vodom. Inficirana soba je evakuirana i uzeti su uzorci sa vlažnih tapeta sa sledećih mesta: (1) centar najobilnijeg rasta gljivične kolonije, (2) nekoliko santimetara dalje od kolonije i (3) sa lokacija koje su bile vlažne ali je udaljenost od vidljivog rasta kolonije iznosila oko 1 m. Uzorci su ekstrahovani metanolom, potom je ekstrakt razblažen rastvorom pufera i analiziran tehnikom enzimskog imunoodređivanja (EIA) na roridin A. Zbog unakrsne reaktivnosti, enzimskim imunoodređivanjem (EIA) detektuje se nekoliko makrocikličnih trihotecena koje proizvodi Stachybotrys spp. Obilno inficirani delovi tapeta bili su jako zagađeni toksinima, sa maksimalnim koncentracijama od 1.1 mikrogram po cm2 (ekvivalenti Roridina A). Vizuelno vlažni ali neinficirani uzorci tapeta bili su negativni na EIA testu. Kad se uzme u obzir unakrsna reaktivnost satratoksina H (glavnog toksina buđi Stachybotrys) od 15%, stvarna maksimalna koncentracija toksina odgovarala je količini od 6 mikrograma satratoksina H po cm2. Koliko nam je poznato, ovo je prvi dokumentovani slučaj detekcije toksina buđi Stachybotrys u unutrašnjoj prostoriji u Nemačkoj. Koncentracije toksina uveliko prevazilaze minimalne koncentracije toksina koje su potrebne za kožnu toksičnost, i procenjene su štetnim po zdravlje. Zdravstvene službe u Minhenu su bile obaveštene, ali nisu bile u stanju da pruže pomoć, verovatno zato što svest o važnosti problema i efektima koje mikotoksini u unutrašnjim prostorima mogu imati na zdravlje ljudi još nije dovoljno razvijena u Nemačkoj. Izgleda da je neophodno ustanoviti programe za prijavljivanje i praćenje mikotoksina u zgradama koje su oštećene vodom kako bi se obezbedio uvid u pojavu slučajeva sličnih ovde opisanom.

Cilj nam je da upoznamo javnost sa problemom toksičnih plesni (buđi) u unutrašnjosti kuća i zgrada. Praktično svi ljudi su svesni činjenice da je buđ u unutrašnjosti kuća i zgrada veoma neželjena stvar, pre svega zbog estetskih razloga i zato što buđ može izazivati alergijske reakcije. Međutim, retko ko zna da postoje i tzv. toksične buđi koje mogu da rastu u unutrašnjim prostorijama zgrada. Te plesni mogu da proizvode veoma jake toksine (mikotoksine). Usled mehaničkih vibracija kojih uvek ima u zgradama mikotoksini mogu dospeti u vazduh kao aerosolizovane čestice i u takvom obliku ući u ljudski organizam putem udisanja ili apsorpcijom preko kože. Neki od mikotoksina su toliko otrovni da su bili korišćeni kao hemijsko bojno oružje (trihotecenski mikotoksini).

Nažalost, zdravstveni problemi koji se javljaju tokom izlaganja mikotoksinima u zgradama gde postoji gljivična kontaminacija nisu specifični. Među najčešće simptome izlaganja mikotoksinima u bolesnim zgradama spadaju: jake glavobolje (poput migrene), osećaj peckanja ili pečenja na koži, mučnina, stomačne tegobe (dijareja), simptomi slični gripu, osećaj nadutosti abdomena, kijavica, suzenje očiju, hronični zamor, bol u zglobovima, smanjen apetit, povišen krvni pritisak, povišen puls, zamućen vid i još mnogi drugi simptomi.

Takođe, intenzitet simptoma veoma varira od osobe do osobe, što uglavnom zavisi od genetske predispozicije. Tako se može destiti da u istoj prostoriji neka osoba nema nikakve zdravstvene probleme, dok je druga jako bolesna.

Ipak, glavni razlog zbog koga se o ovom problemu skoro uopšte ne govori (iako broj obolelih ljudi nikako nije zanemarljiv *), leži u činjenici da lekari o inhalacionim mikotoksikozama gotovo ništa ne uče na medicinskom fakultetu. Problem mikotoksina je dobro poznat i priznat kada se radi o životinjskoj i ljudskoj hrani, ali se o njihovom unošenju na druge načine do nedavno znalo relativno malo.

Profesor David Straus sa Univerziteta Texas Tech u Teksasu, u SAD, je dokazao u ovoj studiji da makrociklični trihotecenski mikotoksini (veoma jaki otrovi – u rangu bojnih otrova) mogu postati aerosolizovani u unutrašnjim prostorijama zgrada. Naime, toksini se ne nalaze samo u sporama, već i na česticama buđi mnogo manjim od spora, pa je njihovo udisanje i prodiranje u pluća sasvim izvesno.

Još jedan, ne manje značajan razlog zašto se o problemu mikotoksina u zgradama malo govori je činjenica da građevinske firme, po pravilu, ne žele da snose odgovornost za sve probleme koji su nastali usled loše obavljenih radova. Na Zapadu, a pogotovo u Americi, postoje na stotine sudskih procesa vrednih više desetina miliona dolara koji su vođeni zato što su građevinske firme loše projektovale kuće (čime su bili stvoreni uslovi za rast buđi), ili zbog lošeg postupanja nekih kompanija za osiguranje. Čuven je primer Melinde Balard koja je dobila 32 miliona dolara (suma je kasnije umanjena na oko 4 miliona) od osiguravajuće kompanije Farmers Insurance zato što ta osiguravajuća kompanija nije pravovremeno reagovala i finansirala rešavanje probleme vlaženja u njenoj kući u Teksasu. Prekomerno vlaženje je izazvalo rast otrovnih buđi koje su ugrozile njeno zdravlje i zdravlje njene porodice. Njen muž je i dalje hendikepiran i pored toga što odavno više ne živi u problematičnoj kući.

(*) Nedavno sam saznao od kolege Zorana Miljanića, direktora časopisa za arhitekturu i građevinarstvo AGmagazin, prema zvaničnim podacima nemačke zdravstvene asocijacije u Nemačkoj godišnje više ljudi umre od bolesti izazvanih glivicama (buđima) nego u saobračajnim nesrećama! (od 1995. do 2000. preko 10000 ljudi godišnje je umrlo od posledica izazvanih suvišnom vlagom, a procenjuje se da su nezvanične brojke četiri puta veće). Ako uzmemo u obzir ovaj zaista šokantan podatak, šta tek možemo zaključiti o stanju po pitanju ovog problema u Srbiji, koja je daleko siromašnija?

Nadam se da će prevodi uglednih naučnih i novinskih tekstova koje nameravam da redovno objavljujem pomoći boljem i ozbiljnijem shvatanju problema izazvanih vlaženjem u unutrašnjim prostorijama i gljivičnom kontaminacijom.

webmaster sajta bolesnezgrade.com